Yönetmenin daha önce çektiği *Aurat* (1940) filminin yeniden yapımı olan bu film; kocasının yokluğunda, oğullarını büyütmek ve hayat boyu karşılaştığı sayısız zorluğa rağmen ayakta kalma mücadelesi veren yoksul bir köylü kadın olan Radha’nın (Nargis) hikâyesini anlatır.Tüm bu zorluklara rağmen Radha, ideal Hint kadınını betimleyen tanrıçavari bir ahlaki örnek teşkil eder. Filmin başlığı, Hint toplumu ve kültürüne -temelde Hindistan’ın bağımsızlık ve özyönetim taleplerine bir yanıt olarak kaleme alınmış- bir saldırı niteliğindeki Amerikalı yazar Katherine Mayo’nun 1927 tarihli *Mother India* (Ana Hindistan) kitabına bir yanıt olarak seçilmiştir.Film, Hindu mitolojisine birçok gönderme içerir ve son derece ataerkil bir toplumda tek başına çocuk büyütmeye çalışan bir annenin mücadelelerini resmeder. *Mother India*, metaforik olarak bağımsızlığını yeni kazanmış Hindistan ulusunu temsil eder ve güçlü bir milliyetçilik duygusuna atıfta bulunur.Odağına bir kadının verdiği hayat mücadelesini alan bu film, pek çok kişi tarafından Hint Sineması’nın *Rüzgâr Gibi Geçti*’si olarak kabul edilir. Başrol oyuncusu Nargis, Karlovy Vary Film Festivali’nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazanan ilk Hintli olmuştur.Film, 1958’de Hindistan’ın Akademi Ödülleri’ne En İyi Uluslararası Film dalında gönderdiği ilk yapım olmuş ve bu dalda aday gösterilmiştir. İlginç bir şekilde, Federico Fellini’nin *Cabiria’nın Geceleri* filmine tek bir oy farkıyla kaybetmiştir!

Vijay (Guru Dutt), etrafındaki herkes tarafından alay konusu olan yetenekli ama başarısız bir şairdir. Başarısız kariyerinin bir sonucu olarak hayatının aşkını kaybeder. Yalnızca bir fahişe olan Gulabo (Waheeda Rehman) onun şiirlerinde anlam bulur ve sonunda ona âşık olur.Kaderin ani bir dönüşü, Vijay’in mücadele ettiği her şeyi ayağına getirir. Sonunda olanlar ise, Hint sinemasında çekilmiş en unutulmaz doruk noktalarından biridir.Film, stüdyo müdahalesinin filmin başarısını getirmesinin eşsiz bir örneğidir. Filmin daha olumsuz bir sonla bitmesi planlanmışken, dağıtımcıların ısrarı üzerine -her ne kadar geleneksel bir mutlu son olmasa da- olumlu bir sonla sonlandırılmıştır.*Pyaasa* (Susuzluk), 2002'de Sight and Sound dergisinin eleştirmenler ve yönetmenler arasında düzenlediği "Tüm Zamanların En İyi Filmleri" anketinde 160. sırada yer almıştır. 2005'te TIME Dergisi, filmi "türünün en romantiği" tanımıyla "Tüm Zamanların En İyi 100 Filmi" arasında göstermiştir. Ayrıca filmin soundtrack’i, Sight and Sound tarafından "Sinemadaki En İyi Müzik" listesine seçilmiştir.