Himeyuri no Tô (Zambak Kulesi), tıpkı Kiku ve Isamu gibi sosyal gerçekçi sinemasıyla tanınan usta yönetmen Tadashi Imai tarafından yönetilen 1953 yapımı sarsıcı bir savaş dramasıdır. Film, İkinci Dünya Savaşı'nın en kanlı cephelerinden biri olan Okinawa Muharebesi'nde yaşanan gerçek ve trajik bir tarihsel olayı ilk kez sinemaya taşımıştır.Film, İkinci Dünya Savaşı'nın sonlarında (1945), Amerikalıların Okinawa'yı işgali sırasında cephe gerisindeki askeri hastanelerde hemşirelik yapmak üzere askere alınan Himeyuri Öğrenci Birliği (Zambak Prensesleri) adlı genç lise öğrencileri ve öğretmenlerinin hikayesini anlatır.  Yaklaşık 14-18 yaşlarındaki bu gencecik kızlar, mağaralarda kurulan ilkel ve korkunç yer altı hastanelerinde hiçbir hazırlıkları olmadan ağır yaralı askerlere bakmak zorunda kalırlar. Amerikan kuvvetleri adayı tamamen kuşatıp Japon ordusu çözülmeye başladığında, bu kızlar tamamen kaderlerine terk edilir. Film; açlık, bombardıman ve amansız bir çaresizlik içinde hayatta kalmaya çalışan masum sivillerin uğradığı insanüstü trajediyi ve kaçınılmaz sonlarını odak noktasına alır.Propaganda filmlerinin aksine, savaşı kahramanlık üzerinden değil; militarizmin, milliyetçi körlüğün ve savaşın siviller üzerindeki yıkıcı dehşeti üzerinden ele alan en güçlü savaş karşıtı (anti-war) Japon filmlerinden biridir. Film, hem Amerikan ordusunun acımasız bombardımanlarını hem de Japon askeri yönetiminin kendi insanını bile bile ölüme ve intihara sürükleyen katı emirlerini açıkça eleştirmiştir.  Dönemin Japonya'sında muazzam bir gişe başarısı yakalamış ve "Himeyuri" kızlarının trajik hikayesini tüm ülkenin kolektif hafızasına kazımıştır. Bu başarı, ilerleyen yıllarda hikayenin birçok kez yeniden sinemaya uyarlanmasına (remake) öncülük etmiştir.

Japonya'nın savaşı kaybetmesinden sonra, zengin, kültürlü ve asil Anjo ailesi konaklarından ve yaşam tarzlarından vazgeçmek zorunda kalır. Konaklarından ayrılmadan önce son bir balo düzenlerler. Görünüşte soğuk, alaycı oğul yenilmiş babası ve savaşın yok ettiği değerler için gizlice üzülürken, kızı babasının kendi canına kıymasını önlemeye ve yeni Japonya'da kendi yerini bulmaya çalışır.

Yasujirō Ozu’nun ustalığının zirvesindeyken imza attığı o tarif edilemez güzellikteki aile dramlarından biri olan Pirinç Üzerine Yeşil Çayın Lezzeti (The Flavor of Green Tea over Rice), sessizce çözülmeye yüz tutan bir evliliğin yüreğe işleyen, eşsiz bir portresidir.Şehirli bir nezaketle yoğrulmuş kadının dünyası, kocasının taşralı sadeliğiyle çarpışırken; sırlar ve aldatmacalar, çocuksuz ve orta yaşlı bu çiftin zaten pamuk ipliğine bağlı ilişkisini iyice gerer. Bu sırada evin içinde, kadının dikbaşlı ve modern yeğeni şahsında vücut bulan kuşaksal bir değişim rüzgârı esmektedir.Büyük usta Ozu'nun aile dinamiklerine duyduğu o bitmek bilmeyen ilgi, bu filmde en canlı hâllerinden birine bürünür. Hikâye; ev ortamından çıkıp savaş sonrası Tokyo’sunun beyzbol stadyumlarına, paçinko salonlarına ve ramen dükkânlarına taşınırken, yapıta nüktedan, şefkatli bir mizah ve hayata dair ferah bir genişlik kazandırır.

Usta Samurai Kambei’nin cesareti ve fedakarlığına şahit olan bir grup köylü ondan sürekli olarak haydutların baskınlarına uğrayan köylerini korumasını isterler. Kambei bu isteği herhangi bir çıkarı olmamasına rağmen kabul eder ve ilk olarak kısa süre sonra müridi olan genç samurai Katsushiro’yu, ardından da güç kullanmaya meraklı bir samurai olarak görünen, fakat sonradan bir çiftçinin oğlu olduğu ortaya çıkan Kikuchiyo’yu yanına alır.Takımına dört yeni samurai daha ekleyerek köyü savunmaya girişen Kambei köylüler tarafından sevinçle karşılanır ve herkesin sevgisini kazanır; bir süre sonra onlara kendilerini savunmayı öğretmeye başlar. Bu arada haydutlar köyün sınırlarında dolaşmakta ve yeni saldırıları için uygun bir zaman kollamaktadırlar…Akira Kurosawa’nın kariyerinin doruk noktası olarak görülen Yedi Samuray üç saati geçen uzunluğuna rağmen özellikle zamanında kaliteli örneklerine rastlamanın zor olduğu savaş ve “aksiyon” sahneleri en dikkatsiz seyircinin bile ilgisini ayakta tutacak pek çok detay içerirken bir yandan da anlattığı hikayenin bütünlüğünden ve sinematografik kaliteden ödün vermeyen bir başyapıt.