Yazar Fumiko Hayashi'nin 1936 tarihli aynı adlı romanından uyarlanan film, İkinci Dünya Savaşı sonrası Tokyo'sunda alt-orta sınıfa mensup işlevsiz bir ailenin çatışmalarını ve geçim mücadelesini konu alır.Film, Ginza bölgesinde otobüs biletçisi olarak çalışan Kiyoko'nun hikayesini anlatır. Kiyoko'nun annesinin, dört farklı erkekten olan dört çocuğu vardır ve kardeşlerin her biri oldukça sorunlu hayatlar yaşamaktadır. Ailesinin kendisini istemediği bir adamla zorla evlendirme baskısından ve evdeki sürekli devam eden bencilce kavgalardan bıkan Kiyoko, nihayetinde bağlarını kopararak kendi bağımsız hayatını kurmaya karar verir.Film, Japon sinema tarihinin en güçlü işbirliklerinden biri kabul edilen Naruse ve Takamine ortaklığının savaş sonrasındaki ilk büyük adımıdır. Çıktığı dönem büyük beğeni toplayan film, prestijli Mavi Kurdele Ödüllerinde (Blue Ribbon Awards) En İyi Film ve En İyi Yönetmen ödüllerini kazanmıştır.  Japonya'nın en köklü sinema dergisi Kinema Junpo'nun 1952 yılı en iyi filmleri listesinde, Akira Kurosawa'nın başyapıtı Ikiru'nun hemen ardından 2. sırada yer almıştır. 

2. Dünya savaşından sonrs ABD ordusundan bir grup asker Okinawa’ya gönderilir. Buradaki görevleri Japon Halkına demokrasiyi öğretmektir. Askerlerin lideri Fisby’nin bunu başarabilmesi için Japon tecrümanı Sakini’yi aşması gerekir.

Yasuzô Masumura'nın yönettiği Tsuma Wa Kokuhaku Suru (A Wife Confesses), genç bir kadının kocasını öldürmekle suçlanmasını konu ediniyor. Genç kadın, kocasını öldürmekle suçlanmaktadır. Kadın savunmasında, dağa tırmanırken hem kendi hem de iş ortaklarından birinin hayatını kurtarmak için kocasının ipini kesmek zorunda kaldığını söyler. Ancak savcı, hayat sigortasından para alıp yeni bir hayata başlamak için onu öldürdüğüne inanmaktadır...

Paul Schrader'in Japon yazar-eylemci Yukio Mishima hakkındaki sıra dışı filmi, Japonca çekilmiş (Roy Schneider'in az miktardaki İngilizce dış sesine rağmen) zengin bir Amerikan sanat filmi, yani bir anomalidir. Mishima bir narsist, devrimci bir vatansever, samuray özentisi ve muhtemelen 20. yüzyılın en önemli Japon yazarıdır. Taksi Şoförü'ndeki Travis Bickle'nin yaratıcısının, kendini ruhen Mishima'ya yakın gördüğü aşikârdır ama film sadece bir saygı gösterisi değildir. Schrader, Mishima'nın takındığı pek çok maskeyi büyük bir zeka ve açıklıkla ortaya döker.Film, yazarın çocukluğunu gösteren siyah beyaz sekanslarla ve Temple of the Golden Pavillion (Altın Sayvanlı Tapınak), Kyoko's House (Kyoko'nun Evi) ve Runaway Horses (Kaçak Atlar) kitaplarından esinlenen stüdyoya bağlı, son derece stilize üç sahnelemeyle, Mishima'nın (Ken Ogata) son meydan okuyuşuna (sanatla eylemciliği bağdaştırmaya yönelik, bir generali kaçırmayı içeren gösterişli bir teşebbüs) dek gelişen olayları dokur. Yapım yönetmenleri Francis Ford Coppola ve George Lucas'in (tanınmış bir sinema aşığı) desteğiyle gerçekleştirilen Mishima, karmaşık ve gayret gerektiren bir film olduğu kadar, aydınlatıcı ve anlaşılırdır. Film, Eiko Ishioka'dan nefes kesici yapım tasarımı, John Bailey'den ışıltılı görsel yönetim ve Philip Glass'tan güçlü, çarpıcı film müzikleri sunar.