Macar sinemasının büyük görsel şairi Zoltán Huszárik, 1965 yılında "Elégia" adlı rapsodik kısa filmiyle orantısız derecede büyük bir etki yarattı. At ve insan arasındaki ilişkiyi sözcükler olmadan inceleyen bu yapıt, tek başına olağanüstü bir yeteneğin sinyalini veriyordu. Bu durum, ilk uzun metraj filmiyle daha da pekişti; film anında Macar sinemasının büyük klasiklerinden biri olarak selamlandı ve bu statüsünü bugüne dek korudu.Bir zamanlar filme alınamaz (ve çevrilemez) kabul edilen Gyula Krúdy'nin 20. yüzyıl eşiğindeki zampara Szindbád hakkındaki öyküleri, somut anlatıdan ziyade uçucu izlenimlerden oluşur. Film de aynı özelliktedir: Szindbád (Macaristan'ın Marcello Mastroianni'si Zoltán Latinovits), güzel kadınların ve iştah açıcı yemeklerin (filmin restoran sahnesi tüm zamanların unutulmazlarındandır) hüküm sürdüğü dizginsiz bir hazcılık ve duyusallıkla yaşamaya çalışırken, giderek yalnız ve sevgisiz ölmeye kendini hazırladığının farkına varır."Szindbäd'ı sinema tarihinin en güzel renkli filmlerinden biri olarak tanımlamak, sadece filmi görmemiş olanlara abartı gibi gelebilir: kanıt, filmin her bir büyüleyici karesine basılmıştır. Görüntü yönetmeni Sándor Sára'nın zaten etkileyici olan tekniği bu filmde mutlak sınırlarına zorlanmış, jenerikteki isminin Huszárik'in kendisi kadar ön planda yer alması da bu durumu yeterince açık bir şekilde ifade etmiştir.

James M. Cain'in The Postman Always Rings Twice (Postacı Kapıyı İki Defa Çalar) romanının siyah-beyaz, Macar uyarlaması. Bir kadın, biri genç, biri yaşlı iki adam. Yarı aydınlık bir ev, eskilikten dökülen bir kamyonet ve bu karanlık-kurşuni ortama uymayan, örtbas edilme çabasına karşı alttan alta yanan, köşeye sıkışmış bir tutku...

Napló Gyermekeimnek (Diary for My Children), yönetmen Márta Mészáros'un Moskova'ya yerleşen annesiyle babasına karşı Sovyet yetkililerce yapılan haksızlıklarını konu ediniyor. Film, Cannes'dan ödülle dönmüştü.film Macar onemli kadin yonetmenlerinden Marta Mezsarosun Diary (günce) üçlemesinin ilk filmi. Diger filmler "diary for my lovers" ve "diary for my mother and father". Filmler yonetmenin otobiyografik hayat hikayesinden esinlenildi. Macaristanin sovyet donemindeki olaylar, Stalinin ölümü, Macar devrimi, yaşanılan zor olaylar, surgunler...

István Szabó'nun yönettiği Bizalom (Confidence), İkinci Dünya Savaşı'nın son günlerinde geçiyor. Her biri başka insanlarla evli olmalarına rağmen, Nazilerden korunmak için karı koca gibi davranması gereken iki direniş üyesini takip ediyor...

Bir adamın, Hitler’in yükselişine paralel giden hayat hikayesi. Avusturyalı Klaus Schneider, 1.Dünya Savaşı’nda yaralanmıştır ve Dr Emil Bettleheim’ın bakımında iyileşir. Bettleheim, Schneider’in empati ve kehanette bulunma gibi güçlere bağımlılığının olduğunu fark eder. Bu aslında intihara eğilimli hastalara destek olacak bir şeydir. Savaştan sonra bir arkadaşı ve sevgilisi ile beraber Schneider adını değiştirir ve Eric Jan Hanussen olarak Berlin’e gider. Hipnozcu ve kehanette bulunan olarak perfomans gösterileri yapmaya başlar. O her zaman gerçeği söyler ki bu, güç sahibi Naziler’in dikkatini çeker. Nazilerin yükselişini ve vahşetini ön görür. Hem acı hem de risk altındadır. Hanussen’in geleceği ne olacaktır?

Usta yönetmen Istvan Szabo'nun dünya çapında ses getiren ünlü filmi. Bir Alman tiyatro oyuncusu Faust oyunundaki performansıyla beklemediği bir başarı kazanır. Bu arada, İkinci dünya savaşı Almanyasında Naziler iktidara gelirler ve her konuda olduğu gibi, tiyatro konusunda da ülkede karmaşa yaşanır. Arkadaşları teker teker öldürülen yada ülke dışına kaçan tiyatro oyuncusu, Naziler karşısında oyununu çok iyi sergilediğinin farkına varır ve içsel bir hesaplaşmaya girer. Film gösterildiği yıl Cannes film festivalinde senaryo, Oscar ödüllerinde ise yabancı film ödüllerini kazanmıştı.