Jacquot de Nantes, Fransız Yeni Dalga akımının öncülerinden Agnès Varda tarafından yönetilen 1991 yapımı biyografik bir drama ve yer yer belgesel tadında bir filmidir. Film, Agnès Varda'nın 1990 yılında hayatını kaybeden 33 yıllık eşi ve meslektaşı Jacques Demy'nin çocukluk ile gençlik yıllarını konu alır. Eşine ölümünden hemen önce yazılmış görsel bir aşk mektubu ve saygı duruşu niteliğindedir.Film, 1930'ların sonu ve II. Dünya Savaşı altındaki işgal Fransa'sında, Nantes kentinde geçer. Küçük Jacquot (Jacques’ın çocukluk takma adı), bir oto tamircisi olan babası ve kuaför olan annesiyle birlikte yaşar. Ailesinin meslek baskılarına ve savaşın zorluklarına rağmen sinemaya, tiyatroya ve kukla gösterilerine büyük bir tutku besler. Biriktirdiği parayla küçük bir kamera satın alarak kendi amatör filmlerini çekmeye başlar ve bir gün büyük bir yönetmen olma hayalinin peşinden Paris'e doğru yola çıkar. Varda, filmde kurgusal canlandırmaların arasına Jacques Demy’nin ilerleyen yaşlarında çektiği Lola, Cherbourg Şemsiyeleri (Les Parapluies de Cherbourg) ve Rochefort'un Genç Kızları gibi başyapıtlarından sahneler eklemiştir. Böylece çocukluk anılarının, Demy'nin sinemasını nasıl şekillendirdiğini meclisler halinde izleyiciye gösterir. Film çekilirken AIDS teşhisi konan ve durumu ağırlaşan Jacques Demy, anılarını eşi Varda ile paylaşarak senaryoya katkıda bulunmuştur. Varda, eşinin ölümünden kısa süre önce onun saçlarını, ellerini ve gözlerini çok yakın planlarla filme dahil ederek yapıta hüzünlü ve samimi bir belgesel dokusu kazandırmıştır.İlk kez 1991 Cannes Film Festivali'nde yarışma dışı olarak gösterilmiş ve sinema tarihinin en dokunaklı anı/biyografi filmlerinden biri olarak kabul edilmiştir. 

Michael Haneke, 1997 yılında çevirdiği Funny Games'den sonraki bu son filminde, Paris'te yaşayan bir gurup sıradan insanın hayatından bölümler yansıtıyor. Kalabalık bir bulvarda, adamın biri garip bir dilencinin eline buruşturulmuş bir kağıt parçası atar. Bu kağıtta yazılanlar, kendi hayatlarını yaşamakta olan öğretmen Amadou (Ona Lu Yenke), sinema oyuncusu Anne (Juliette Binoche) ve dilenci Mariayı (Luminita Gheorghiu) bir şekilde birbirine bağlar.

100 yaşında olan Simon, muhteşem şatosunda kahyası Firmin ile birlikte yaşamaktadır. Kendisini sinema ile özleştirmiş olan Simon, ileri yaşı yüzünden sinema hakkında bildiklerini hatırlamakta zorluk çekmektedir. Bilgilerini tazelemek için kendisine Camille adında bir sinema öğrencisi yardımcı olur. Camille, şatoda geçirdiği günler içinde Gerard Depardieu, Marcello Mastroianni gibi birçok ünlü sinema sanatçısının Simon'u ziyarete geldiğine tanık olur.Agnes Varda'nın sinemanın 100. yılını anmak için çektiği bu film hoş bir seyirlik.

Puccininin eserine de ilham kaynağı olan 19. yüzyıl romanından (Scenes de la vie de boheme - Henri Murger) uyarlanan film, yoksulluk ve sanatsal takıntılara mahkum üç kaybedenin hikayesini anlatıyor: Arnavut ressam Rodolfo, oyun yazarı Marcel ve besteci Schaunard. Üçünün de problemleri aynıdır: kira ve yemek paraları yoktur ve farkedilmeleri için nafile bir çaba içindedirler. Bütün bunların arasında Rodolfo ve sakin, sürekli olarak perişan halde dolaşan bir kadın olan Mimi arasında gelişen bir ilişki son derece gerçek bir hal alır, özellikle de yoksulluk (ve Rodolfonun göçmenlik problemleri) onları ayırdığında.

Michael Haneke, 1997 yılında çevirdiği 'Funny Games'den sonraki bu son filminde, Paris'te yaşayan bir gurup 'sıradan' insanın hayatından bölümler yansıtıyor. Kalabalık bir bulvarda, adamın biri garip bir dilencinin eline buruşturulmuş bir kağıt parçası atar. Bu kağıtta yazılanlar, kendi hayatlarını yaşamakta olan öğretmen Amadou (Ona Lu Yenke), sinema oyuncusu Anne (Juliette Binoche) ve dilenci Maria'yı (Luminita Gheorghiu) bir şekilde birbirine bağlar.