Bir çiçekçi dükkânında çalışan Clara’nın yaşamı, Franchi adlı film yapımcısının onu görmesiyle birlikte değişime uğrar. Franchi, genç kadını ikinci sınıf bir filmde oynaması için ikna ettikten sonra, film setinde Clara’ya evlenme teklifinde bulunur. Clara’nın kuşkularını dinlemeden onu balayına sürükler. Ancak dönüşlerinde, karısının artık ikinci sınıf ucuz filmlerde oynayamayacağını söyler ve ilk filmini tamamlamasına izin vermez. Büyük bir proje olan ve karısının başrolünü oynayacağı “Jeanne D’Arc” filmi için ortak yapımcılar bulup çekime başlar...Film Endüstrisi, Antonioni’nin “fumetti”ye duyduğu nefreti anımsatan sert bir gözle ele alınır bu filmde ve sönen yıldıza karşı değişen tutum, Antonioni’nin hayran olduğu Scott Fitzgerald yapıtlarını andırır. Stüdyonunun ve Milano sokaklarının görüntüleriyle bağlantılı olarak irdelenen karakterler ve filmin betimlenmesi, Antonioni’nin bu üçüncü konulu filminde bir özgüven belirtisi olarak görülür. Giuseppe Ferrara “Il nuovo cinema italiano”da 1957 yılında film için: “Daha önce başka bir film, Visconti’nin Bellisima’sı seyirciye sinemanın sırlarını açıklamayı denemişti. Öz olarak Antonioni de Visconti’nin görüş açısına yanaşıyor. Kibar ve sosyetik diplomat da bir çeşit dışişlerinin kadrolarını dolduran yüksek sosyetenin boş dünyasının temsilcisidir… La Signora Senza Camelia özellikle bir cesaret sinemasıdır” der. (Yeni Sinema, Mart 1968 Sayı: 16)

Bir kadın, sıkıcı eşi ve üç çocuğu ile birlikte Milan'daki bir apartman dairesinin bodrumunda mutsuz bir hayat yaşıyor. Kocası hastalanıp Tüberküloz tanısı konduğunda ve İtalyan Alpleri'nde bir sanatoryuma gitmek zorunda kalırlar. Kadının kasvetli yaşamı beklenmedik bir şekilde değişecektir.

Giovanna'nın kocası, 2. Dünya Savaşı’nda Rus cephesine gitmiştir. Giovanna seneler geçmiş olsa da kocası Antonio’yu beklemektedir. Savaşın bittiği haberini aldığı günden bu yana, savaştan dönenlere Antonio’nun fotoğrafını göstererek ondan bir iz aramaktadır. Bir gün tren istasyonunda, savaştan yeni dönmüş bir askere rastlar. Asker Antonio’yı tanır, ancak ona en son ne olduğunu bilmediğini söyler. Bunun üzerine Giovanna, kocası Antonio’yu bulmak için Rusya’ya gitme kararı alacaktır...

İtalyan Yeni Gerçekçi akımının usta yönetmeni Vittorio De Sica’nın, uluslararası bir başarıya ulaşan Bisiklet Hırsızları’nın ardından sinemaseverlerle buluşturduğu bu büyüleyici ve neorealist (yeni gerçekçi) masal; hayata dair o bildik şiirsel gerçekliği, zarif bir komedi ve adeta bir masal kitabından fırlamış fantezi unsurlarıyla harmanlıyor. Milan’ın hemen dışındaki bir banliyöde, bir grup evsiz el ele vererek kendilerine derme çatma bir gecekondu mahallesi kurar. Ancak üzerinde yaşadıkları bu arazide petrol bulunduğu anlaşılınca, topluluğu açgözlü müteahhitlerin elinden kurtarmak –kutsal bir esinti yardımıyla– melek yüzlü yetim Totò’ya (Francesco Golisano) düşer. Charles Chaplin ve René Clair’in hayalperest ve muzip dünyasına saygı duruşunda bulunan De Sica ve kendi romanını beyaz perdeye aktaran senarist Cesare Zavattini; sıradan insanların asaletine adanmış, yüreği sevgiyle çarpan bir güzelleme ortaya koyuyor.