Alisa Lebow, kendisini en çok etkileyen Chantal Akerman filmleri üzerinden yönetmenin sinema tarihindeki yerini tartışıyor. Bu yazıyı yazarken içimde bir

Margarethe von Trotta, Alman film yönetmeni, senarist ve oyuncudur. Yeni Alman Sineması hareketinin "öncü gücü" olarak anılıyor. Von Trotta'nın kapsamlı

1970 yılının son günlerinde New York’taki Elgin Theatre’ın yöneticileri, adı duyulmamış Şilili bir yönetmenin El Topo isimli sürreal western filmini bir gece yarısı

Prag ve Stuttgart Üniversitelerinde eğitim gören Emeric Pressburger, Macaristan ve Almanya'da gazeteci, Berlin ve Paris'te yazar ve senarist olarak çalıştı.

İtalyan sinemasının 1960’larda yapıtlar vermeye başlayan Yeni yeni-Gerçekçilik (Neo neo-Realismo) akımının bir üyesi olarak nitelendirilebilecek Ermanno Olmi, 24 Temmuz 1931’de

Ritwik Kumar Ghatak (1925-1976), yalnızca Hint sinemasının değil, dünya sinema tarihinin de en özgün, en politik ve en trajik yönetmenlerinden

26 Ocak 1959'da İstanbul, Bakırköy'de doğan Nuri Bilge Ceylan'ın çocukluğu baba memleketi olan Çanakkale, Yenice'de geçer. İstanbul Yeşilköy'de Zirai Araştırma

“Filmlerim ailem gibi fakirdir ama uzun ömürlüdür” demişti Raúl Ruiz. Sinema tarihinin biraz adalet duygusu olsa, Şilili yönetmenin adını da

Fernando Ezequiel 'Pino' Solanas (d. 16 Şubat 1936; Olivos, Buenos Aires - ö. 6 Kasım 2020; Paris) Arjantinli film yönetmeni,

Gerçek adı Joseph Francis Keaton olan Amerikalı komedi oyuncusu, sinemacı, yapımcı ve senarist Buster Keaton, dünya sinema tarihinin en büyük