Dile kolay; 60’lı yıllardan bu yana sürekli başrolde kalan, ürettikleri hep merakla, heyecanla izlenen en önemli İtalyan yönetmenlerden biriydi Bernardo

“Filmlerim ailem gibi fakirdir ama uzun ömürlüdür” demişti Raúl Ruiz. Sinema tarihinin biraz adalet duygusu olsa, Şilili yönetmenin adını da

Dreyer, münzevi kişiliğiyle Danimarka sinemasının en büyük ismidir. Ama aynı zamanda, sinemayı sanata dönüştüren ve sinemadan sanatsal deha için yeni

Thomas William Powell ve Mabel'in (kızlık soyadı Corbett) oğlu. Michael Powell her zaman bir film bağımlısı olduğunu itiraf etti. Kısmen

Senegal doğumlu Ousmane Sembène, babasının mesleği olan balıkçılık yerine birçok meslek yapmış, daha sonra Fransız Ordusuna katılmış ve işçi hareketinde aktif

Alisa Lebow, kendisini en çok etkileyen Chantal Akerman filmleri üzerinden yönetmenin sinema tarihindeki yerini tartışıyor. Bu yazıyı yazarken içimde bir

Glauber de Andrade Rocha (14 Mart 1939 - 22 Ağustos 1981), Brezilyalı film yönetmeni, oyuncu ve senaristti. Brezilya sinemasının en

Sinema tarihindeki büyük yönetmenlerin çoğu, sadece unutulmaz filmler yaratmakla kalmayıp aynı zamanda oyuncuları için ödüllü performanslar çıkarma konusunda da büyük

İtalyan sinemasının 1960’larda yapıtlar vermeye başlayan Yeni yeni-Gerçekçilik (Neo neo-Realismo) akımının bir üyesi olarak nitelendirilebilecek Ermanno Olmi, 24 Temmuz 1931’de

Prag ve Stuttgart Üniversitelerinde eğitim gören Emeric Pressburger, Macaristan ve Almanya'da gazeteci, Berlin ve Paris'te yazar ve senarist olarak çalıştı.